Geachte br. Jaap

Wij groeten u en u familie en het hele team van ABBA CHILD CARE INT. in Nederland in de  machtige Naam van Jezus Christus.

We zijn zo blij en DANKBAAR voor het prachtige werk dat u hebt gedaan voor de vaderlozen in India. We hebben er geen woorden voor.  
Wij danken u hartelijk voor het geweldige werk dat u hebt gedaan en doet. Ik maak van deze gelegenheid gebruik om u te danken
namens alle kinderen die profijt hebben van uw inzet voor het ABBA Kinderhuis in Andhra Pradesh.

We hadden een fantastische tijd van viering tijdens de inwijding van het Abba-kinder-huis, al hadden we continue regen die veel schade heeft veroorzaakt aan het speelterrein. Toch was het gebouw zo'n geweldige toevluchtsoord en onderdak. We hadden allemaal groot plezier samen met de kinderen. We hadden een bijzondere tijd van dankzegging en gebed voor u en alle sponsors van dit project. We hebben onnoemelijk veel reden tot dankbaarheid voor allen die dit mooie werk mogelijk hebben gemaakt.  Het leek me goed om naar aanleiding van dit hele project in het kort het verhaal in beeld te brengen vanuit mijn oogpunt om daarmee mijn dank en waardering uit te spreken. 

Bericht van Kingsly
Groeten aan u allen in de machtige naam van Jezus Christus. Het is mij een grote vreugde en genoegen u te ontmoeten via deze brief.  
God is zo goed voor ons en dat is de reden dat Hij ons zo heeft heeft gezegend mede door uw oprechte gebeden en royale ondersteuning.

Beknopte geschiedenis van de ABBA Kinderhuis in Andhra Pradesh
Het was in het jaar van 2004 rond de Kerstdagen waarbij iedereen met verwachting uitzag naar de start van het nieuwe jaar. 
Plotseling sloeg de 'Killer-wave',  de Tsunami, toe in vele delen van de wereld. En één van die landen was India. 
In India werden de oevers van de staat Andhra Pradesh zwaar getroffen door de tsunami. Iedereen kan zich die 26e december
nog wel herinneren. Het was precies een dag na Kerst. Wat een ramp was het. Onvoorstelbaar! Niemand wil ooit nog zoiets meemaken.

Andhra was één van de staten van India die zwaar was getroffen. Het was in de vroege ochtend, terwijl de meeste mensen nog lagen te slapen. Men wist niet hoe te reageren en het was te laat om iets te doen. Mensen renden voor hun leven en weinigen wist te ontsnappen. Mensen klommen in bomen en vluchten het dak op. Sommigen probeerde in gammele bootjes te ontsnappen. Maar het verlies van mensenlevens was te veel. Vele honderden mensen verdwenen en duizenden werden gedood. Er bleven heel wat onschuldige kinderen achter die nu helemaal alleen op de wereld waren, en alleen op zichzelf waren aangewezen. Velen van hen verloren hun vader, moeder en sommigen zelfs hun hele familie. Zij waren 'gelukkig' , want zij waren de enige overlevenden van deze killer wave. Het was triest om te zien hoe deze mensen leden.        

Op die dag hadden we lange telefoongesprekken met onze vrienden en medewerkers uit dat gebied. Velen waren in tranen en hadden een gebroken hart van verdriet. Overal hoorden we de rouwkreten in ons land. We waren allemaal buitengewoon geschokt door deze gebeurtenis. Maar het leven gaat door, dus als een team hebben we met spoed gehandeld en hebben we ons best gedaan om de slachtoffers van de Tsunami te helpen. Toen we op de plek des onheils aankwamen was het een complete ramp. Zoveel mensen hadden hun dierbaren verloren en sommige hebben al hun bezittingen verloren. Kinderen huilden in paniek omdat ze niet wisten waar hun ouders waren.

We hadden besloten om onderdak en zorg te bieden aan een aantal van deze onschuldige kinderen in Andhra Pradesh. De noodhulp die we boden duurde ongeveer twee maanden. Vaak troffen we kinderen aan, huilend van de honger in een hoekje op straat. Sommige kinderen waren weggekropen onder de gekapseisde boten en sommigen in de toppen van de bomen, niet in staat om zichzelf te helpen en vaak gillend van angst. Het merendeel van de kinderen die we vonden waren minder dan drie jaar oud. En geen van hun familieleden was nog in leven. Veel van hen konden ons niet vertellen waar ze woonden of waar ze vandaan kwamen. Ze had geen besef wat hen was overkomen. Als we hen iets vroegen, konden ze alleen maar huilen. De situatie was erg meelijwekkend. Het trof ons diep in het hart om deze wanhopige kinderen te zien die absoluut behoefte hadden aan liefde en zorg. En zo werd het plan uit de nood geboren om een kinderhuis in Andhra-Pradesh te starten.

We begonnen met ongeveer twintig kinderen die men aan ons had toevertrouwd. Het was met geloof en vertrouwen dat de Almachtige God zou voorzien in de middelen die we nodig hadden om voor deze kinderen te zorgen, dat we van start gingen. Met de geringe voorbereidingstijd die we hadden was het beste wat we konden bieden een klein kerkgebouwtje dat we tot onze beschikking hadden. We konden deze kleintjes drie maaltijden per dag en schoon drinkwater bieden. Ook hadden we medische hulp voor de kinderen die gewond waren. Langzaam maar zeker maakte de angstige en bezorgde blikken van deze kleintjes plaats voor nieuw vertrouwen. We zagen ze langzaam maar zeker vooruitgaan en dat deed ons goed. We wisten dat het door de genade van God was dat ze innerlijke angsten begonnen te overwinnen, maar de liefdevolle zorg die we hen vanuit Sharing Hands Trust konden bieden zal er ook zeker aan hebben bijgedragen, want ze gingen met de dag vooruit. 

De kinderen begonnen te groeien en de dagen gingen voorbij. Vaak moesten de kinderen nog huilen omdat ze zo getraumatiseerd waren door de ramp die hen was overkomen. Langzaam maar zeker ging het beter met hen en we probeerde hen de nodige zorg en liefde te geven om hun verdriet te verwerken. Omdat ze geen papieren van hun geboorteakte hadden en we vaak niets wisten van hun familie of hun scholing tot dusverre, hadden we speciale toestemming van de regering nodig om hen in te kunnen schrijven voor een lokale school. Het duurde zes maanden voordat de grotere kinderen weer naar school konden. Ze waren dolblij dat ze weer naar school konden gaan. Elke morgen keken ze er enthousiast naar uit om weer naar school te gaan. Zodoende kregen ze weer ritme in hun leven en een nieuw doel om voor te leven. 

Na verloop van tijd kregen we erkenning van de lokale autoriteiten voor het charitatieve werk dat we deden. Ook werden er toen nog meer kinderen bij ons gebracht door maatschappelijk werkers die deze hulpeloze kleintjes zwervend, hongerig en eenzaam op straat hadden gevonden. Er was niemand die voor hen zorgde. In de loop van het jaar werden er op deze wijze nog eens vijftien nieuwe kinderen toegevoegd. Door het groeiende aantal kinderen werd het kleine kerkje veel te klein om hen allemaal op een goede manier te kunnen verzorgen. Ook werd het steeds moeilijker om aan schoon drink- en waswater te komen. Soms moesten we kilometers lopen om schoon water te vinden. Het was een punt van grote zorg. We danken God voor familie de Keijzer die ons voor ons een pomp liet slaan. Sindsdien hadden we meer dan genoeg schoon water voor alle kinderen. Maar de behuizing voor zoveel kinderen was nog steeds een punt van grote zorg voor ons.

In het najaar van 2008, rond half november, kwam Jaap Dieleman met zijn vrienden Ulfert en Wichard een bezoek brengen aan dit bijzondere kinderhuis. Achteraf gezien kunnen we zeggen dat God dit hele gebeuren had georkestreerd. In aanvang hadden wij gepland dat Jaap in diverse leidersconferenties zou spreken om Indiase christelijke leiders in verschillende staten toe te rusten en te onderwijzen. Om dit doel te bereiken moest hij duizenden kilometers afleggen. Maar tot onze verbazing, begon de lichamelijke conditie van Jaap heel snel achteruit te gaan, juist op het moment dat we dit bijzondere kinderhuis bezochten. Voorafgaand aan het bereiken van dit kinderhuis, had hij al duizenden kilometers gereisd en gediend in enkele conferenties in diverse staten van India. Het was schokkend voor ons allemaal om te zien dat een doorgewinterde prediker als Jaap, die gewend is om jaarlijks vele tienduizenden kilometers te reizen, plotseling werd gestopt en zijn missie niet kon voltooien. Achteraf gezien begonnen we te beseffen dat God een andere missie voor hem en zijn team in gedachten had. En die missie was om het hart van deze prediker te vergroten en te veranderen in het hart van een VADER VOOR DE VADERLOZEN.

De korte ontmoeting met de kinderen van dit bijzondere kinderhuis, bracht een enorme transformatie teweeg, zowel in het leven van ds. Jaap als ook in de levens van deze prachtige kinderen. We herinneren ons dat de kinderen, toen hij op bezoek was, vurig baden voor een groter huis omdat hun huidige verblijf veel en veel te klein was geworden. De Heer hoorde de gebeden van deze kleine kinderen. Hij moet diep zijn geraakt door hun eenvoudige geloof. En toen sprak God sprak tot het hart van Jaap en zijn vrienden Ulfert en Wichard, die onmiddellijk gehoor gaven aan de oproep van God. Samen besloten ze een kinderhuis te gaan bouwen voor deze prachtige kleine kinderen.

Het was of we droomden en konden het nauwelijks geloven dat God op zo’n buitengewone en bovennatuurlijke wijze zou voorzien in deze nood. Want niemand van ons had een idee van het werk en van de kosten die een dergelijke onderneming met zich mee zouden brengen. Maar terwijl we in geloof stappen deden, begon God op wonderbaarlijke wijze te voorzien. God gaf ons gunst bij diegenen die konden helpen met de bouw van een huis voor deze kleine verweesde kinderen. Spoedig werd het budget vastgesteld en het land werd aangekocht. De vergunning werd afgegeven en de bouwlieden kwamen met bouwmateriaal om onze droom tot werkelijkheid te maken. De enorme inzet van br. Jaap en nog talloze anderen wier namen hier niet worden genoemd, is onmetelijk. Het duurde bijna anderhalf jaar om dit project te voltooien. En God was trouw in het voorzien van de financiering en de ondersteuning van al diegenen die geestelijk, financieel, fysiek en mentaal betrokken waren. 

Vandaag staan we hier bij de vervulling van deze droom, onder de indruk van het wonderlijke werk dat God heeft gedaan voor deze kleine kinderen die Hem zo dierbaar zijn. Vandaag, 15 september 2010, hebben we dit nieuwe huis aan de glorie van God opgedragen. En de naam die we het geven is ABBA-KINDER-HUIS en het is groot genoeg om onderdak te kunnen bieden aan ongeveer 100 kinderen. En Abba Child Care Int. (ACC). heeft niet alleen geld geschonken om dit huis te bouwen, maar voorziet ook in de dagelijkse zorg voor meer dan 166 weeskinderen in vier verschillende staten van India. Die staten zijn: Tamil Nadu, Andhra Pradesh, Orissa en Rajasthan. We zijn dankbaar voor alle sponsor-ouders die via het sponsor-ouders-plan van ACC deze kleine kinderen weer een nieuwe toekomst hebben gegeven. Want al deze kinderen hebben vandaag een veilig en gelukkig leven met onderdak, voedsel, kleding, onderwijs, medische zorg en de hoop op een goede toekomst die ze met vernieuwde hoop en verwachting tegemoet kunnen zien. Dit alles is beslist mede mogelijk gemaakt vanwege met de hulp die we hebben ontvingen via Jaap Dieleman en ACC.

Op dit moment geven we alle glorie aan God en onze oprechte dank en erkentelijkheid aan Jaap Dieleman en zijn gezin, en zijn vrienden Ulfert en Wichard en het gehele team van de ABBA CHILD CARE INT. in Nederland voor on onvermoeibare liefde en inzet voor dit werk.
God zegene u allen overvloedig!

Namens Sharing Hands Trust India

Kingsly Lazarus