ACTUEEL
AGENDA

Als God zwijgt

Toen Jezus stierf riep Hij uit: “Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?” Dit was ongetwijfeld het donkerste uur uit het leven van Jezus. Ook in ons leven kunnen we wel eens het gevoel hebben alsof God ons verlaten heeft, maar ik heb goed nieuws voor u, God zal ons nimmer verlaten. Hij zegt immers: “Ik zal u niet vergeten noch verlaten” en “Zie Ik ben met u tot de voleinding der wereld”. Maar hoewel God ons nooit vergeet of verlaat kan Hij wel soms zwijgen. En juist Gods zwijgen kan ons heel zwaar vallen.

Dit bericht is geplaatst op 01-01-2015

Nu zijn er verschillende redenen waarom God zwijgt. Hij kan zwijgen in zijn liefde (Sefanja 3:17). Ook kan Hij zwijgen vanwege onze ongerechtigheden (Jesaja 59). In dat geval moeten wij ons bekeren en het eerst met God in orde maken, zodat de barrière uit de weg geruimd wordt en wij Zijn stem weer kunnen horen. Maar God kan ook zwijgen om ons te beproeven, zoals Hij de Israëlieten veertig jaar in de woestijn beproefde teneinde te weten wat er in hun hart was.

Ieder kind van God zal wel eens een dergelijke ervaring meemaken. Waar het dan om gaat is hoe we gaan reageren. Toen koning Saul wachtte op de komst van Samuel om het offer te ontsteken werd hij ongeduldig. Samuel bleef langer weg en de spanning steeg. Saul kon dit stilzwijgen niet langer verdragen en stak toen zelf het vuur maar aan. Hij faalde voor zijn test en het koningschap werd van hem afgenomen. Als God zwijgt moeten wij leren wachten en niet zelf het vuur ontsteken voordat Gods Geest het in ons aangewakkerd heeft.

Een roeping is geweldig, maar we moeten wachten op Gods tijd. Abraham kreeg een geweldige belofte dat hij een vader van vele volken zou worden. Vijfentwintig jaar lang zweeg God over deze zaak voordat God opnieuw tot Abraham sprak dat nu de tijd was aangebroken. God was het niet vergeten, ook al was Abraham nu een oude impotente man geworden en ook al kon Sara allang geen kinderen meer krijgen. God is altijd groter en voor Hem is het nooit te laat om Zijn Woord aan u waar te maken. Wanhoop dan ook niet maar vertrouw op Hem wiens Woord nimmer faalt.  

Jozef had een prachtige droom gehad, maar er leek niets van zijn droom terecht te komen toen zijn broers hem in de put wierpen en hij als een slaaf naar Egypte werd weggevoerd. Hoe zou hij zich gevoeld hebben. In Egypte werd hij opnieuw en bovendien ten onrechte vernederd en in de gevangenis geworpen. Wat een test. Ongetwijfeld zal de duivel gezegd hebben: AWaar is je God nu, wat moet er van je dromen terecht komen en waarom heb je niet fijn genoten van de vrouw van Potifat, dan had je nu in ieder geval niet in deze smerige stinkende gevangenis gezeten@. Toch was God met Jozef, ook al zweeg Hij en wachtte God totdat Zijn tijd was aangebroken om Zijn belofte aan Jozef waar te maken. Toen die dag aanbrak werd Jozef dan ook verhoogd. En niet zo=n klein beetje. Hij ging ineens vanachter de tralies op de troon. God zal altijd Zijn woord waar maken, maar dan wel op Zijn tijd en menigmaal nadat wij een tijd beproefd zijn en onze trouw gebleken is.

Mozes was geroepen om het volk te verlossen. Toch zwierf hij eerst veertig jaar door de woestijn, totdat God opnieuw tot hem sprak en hij aan zijn opdracht kon beginnen. David was ook als koning gezalfd maar moest eerst vele jaren vluchten voor Saul. Ongetwijfeld zal hij wel eens gedacht hebben aan de fijne profetie van Samuel en nu moest hij steeds maar vluchten. Gelukkig greep David niet naar de macht, zelfs toen hij een ‘gouden’ kans kreeg om zich het koningschap toe te eigenen en Saul te doden. Nee, hij wachtte op de tijd van God.

Toch kan het er voor ons gevoel op lijken alsof God zelf ons probeert te ontmoedigen. We zien dat prachtig geïllustreerd in het verhaal van Elia en Elisa. Tot vier keer toe ontmoedigt hij Elisa om met hem mee te gaan.

Bij zijn roeping zei Elia tegen Elisa: “Och wat heb ik u gedaan, blijf toch hier”. Bij Gilgal zie we het opnieuw: "Gilgal is toch een goede plaats en je bent immers al in het beloofde land. Blijf toch hier want wat wil je nog meer?" Nee!, zo waar de Here leeft, ik ga met u mee! En dan bij Betel hetzelfde liedje. "Maar Elisa, wat is er nu beter dan Betel? Dit is de meest veilige, vriendelijke en vredige plaats die jij je indenken kunt, waarom blijf je niet hier?" Nee, nee, nee! Zo, waar de Here leeft, ik ga met u mee naar Jericho!”  En als ze dan in Jericho zijn, zien we nogmaals dezelfde reactie. "Mijn jongen, nu moet ik naar de Jordaan, blijf toch hier, alles is immers beter dan die doodsrivier?" Nee, geenszins, ik wil bij u blijven. Zo waar de Here leeft en gij leeft, ik wijk niet van uw zijde. De Here leeft en gij leeft en aangezien ik ook wil leven zal ik niet van uw zijde wijken!

Het leek alsof Elia Elisa wilde ontmoedigen om hem te volgen. Waarom deed hij dit en meende hij dit ook? Persoonlijk geloof ik dat hij dit niet meende. Hij testte Elisa om te zien of het hem menens was. We zien dit ook in het verhaal van Naomi en haar schoondochters Orpa en Ruth. Naomi ontmoedigde haar schoondochters om met haar mee terug te gaan naar haar vaderland. Ze weenden gezamenlijk, waarna Orpa haar schoonmoeder kuste en afscheid nam. Maar Ruth klemde zich aan haar vast, waarop Naomi zei:

Zie, uw schoonzuster is teruggekeerd naar haar volk en haar goden; keer terug uw schoonzuster achterna. Maar Ruth zeide: Dring er bij mij niet op aan, dat ik u in de steek zou laten, door van uw terug te keren; want waar gij zult heengaan, zal ik heengaan, en waar gij zult vernachten zal ik vernachten: uw volk is mijn volk en uw God is mijn God; waar gij zult steven zal ik sterven en daar zal ik begraven worden. Zo moge de Her mij doen, ja nog erger: voorwaar, alleen de dood zal scheiding maken tussen u en mij. Toen zij zag, dat ze vastbesloten was  met haar mede te gaan, hield zij op tot haar te spreken. En zij gingen beiden voort, totdat ze te Bethlehem kwamen ( Ruth 1: 15-19)

Ruth was vastbesloten. Niets kon haar afhouden van het volgen van haar schoonmoeder. Haar vastberaden is een geweldig voorbeeld voor ons allemaal. Laat je dan ook door niets en niemand ontmoedigen en afhouden van Jezus. Het maakt niet uit waar je nu door heen gaat, er komt een einde aan die 'tunnel' en dan zal God alles wat Hij belooft heeft waarmaken, dan zal Zijn licht doorbreken en zal Hij u uitredden en tot ere brengen zoals Hij deed met Jozef, Mozes en David.

Waarom zwijgt God?

Ik geloof dat God soms zwijgt of ons ogenschijnlijk ontmoedigt om te zien of wij werkelijk vastbesloten zijn om de hele weg met Hem te gaan. Ook Jezus zei tot zijn discipelen, nadat velen Hem hadden verlaten: Wilt gij ook niet weggaan? Maar zei zeiden: Tot wie zouden wij dan moeten gaan? Gij immers hebt woorden van eeuwig leven. Ook als de Syrofenicische vrouw tot Jezus komt en smeekt of Hij haar dochter wil genezen zwijgt Jezus.  Eerst laat hij de discipelen, die haar bij Jezus vandaan willen houden, hun gang gaan. Daarna zwijgt hij voor enige tijd en tenslotte noemt Jezus haar een hond. Maar haar absolute vertrouwen in Gods goedheid, deed deze vrouw volharden. Toen de Here dat zag, kon Hij zich niet meer inhouden en zei: O, vrouw, groot is uw geloof, uw geschiedde naar uw geloof. Ik kan de diepe liefde van Jezus voor deze vrouw bijna aanvoelen.

Ook Jozef testte de harten van zijn broers, voordat hij zichzelf aan hen bekend maakte. Hij deed dit niet uit pesterij, want diverse keren moest hij zich afzonderen om zijn tranen de vrije loop te laten, omdat hij zoveel van hen hield, maar hij testte hun harten. Hij wilde zeker weten of ze veranderd waren voordat hij zich aan hen bekend zou maken. Hij gaf Benjamin veel meer en veel mooiere geschenken. Hij deed dit om te zien of zijn broers nog dezelfde jaloerse en afgunstige houding hadden, zoals zij destijds tegenover hem hadden. Hoe reageer jij als God een ander (en dan vooral een jongere gelovige) overvloedig zegent terwijl Hij zijn tegenwoordigheid in jou geval om onbekende reden terughoudt? Ben je dan jaloers? Of kun je die jongere broer zegenen en je met hem verheugen over zijn zegen?

Maar toen Jozef de verandering in zijn broers had gezien, toen kon hij en wilde hij zijn ware identiteit niet langer verborgen houden. Toen maakte hij zichzelf aan hen bekend. Dit nu, deed Elia ook bij Elisa. Ik geloof dat Elia heel veel van Elisa hield, zoals een vader van een zoon. Ik geloof dat Elia diep in zijn hart ook hoopte dat Elisa zich niet zo snel zou laten ontmoedigen. En gelukkig gebeurde dit ook niet. Wat Jozef bij zijn broers, Naomi bij Ruth, Jezus bij zijn discipelen en Elia bij Elisa deed, dat zal God ook met ons doen. Lieve vrienden, we kennen allemaal wel eens van die  momenten dat de hemel van koper lijkt. Niet persé vanwege zonden of ontrouw, maar ik geloof dat God in ons het hart van Elisa wil zien. Als God ziet dat wij vast besloten zijn om te volharden en als Hij ziet dat het ons niet gaat om de zegen maar om Hemzelf, dan zal Hij Zijn ware identiteit aan ons bekend maken.

Ruth opgenomen is het geslachtsregister van Jezus Christus. Zij werd de overgrootmoeder van koning David. De Syrofenicische vrouw werd beloont voor haar grote geloof en Elisa kreeg door zijn 'koppige' volharding de mantel van Elia. Laten ook wij volharden, ook al gaan we soms door perioden dat we Gods zwijgen en Gods schijnbare ontmoediging ervaren. Ik geloof dat onze Here Jezus wil zien of wij werkelijk alles willen prijsgeven om wille van Hem en omwille van Zijn Koninkrijk. En als in die moeilijke testfase blijkt dat God inderdaad belangrijker voor ons is als ons geluk of als onze voorspoed dan hebben wij de test doorstaan zoals Job. Dan zal God ons overvloedig zegenen omdat Hij gezien heeft dat het ons niet om Zijn zegeningen gaat maar om Hemzelf. 

Jaap Dieleman